วันแรกที่ยาวนาน...
posted on 09 Jan 2009 21:29 by smilingworldไม่รู้ว่ามันเริ่มจากตรงไหน
อาจจะตั้งแต่ที่เราได้เจอกัน
นายว่าแปลกมั้ย ถ้าจะบอกว่า
คำที่ทักกันคำแรก ก็ยังจำได้
กี่ปีแล้วน้า 3 รึว่า 4
แต่ทำไมนะ ทำไม ทุกๆคำพูดยังแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ
MV ที่เคยดูด้วยกันในรถ
MV เศร้าๆที่นายถามว่า
"ถ้าคนที่เธอรักแต่งงาน กับใครอีกคนที่ไม่ใช่เธอ เธอจะไปงานเค้ามั้ย?"
ตอนนั้น เราไม่รู้
ไม่รู้ว่าจะตอบว่าอะไร....
"แล้วนายล่ะ นายจะไปมั้ย?"
"ไม่ไปหรอก เราคงไม่อยากไป"
.....
..........
...................
"แต่เราว่าเราจะไปนะ" คำตอบเรียบๆที่คิดได้
"เราคงอยากไปยิ้ม ยิ้มให้คนที่เรารัก....
เพื่อให้เค้ารู้.... ว่าเราดีใจกับเค้าจริงๆ"
บทสนทนาจบลงเงียบๆ
แค่นั้น
กี่ปีแล้วนะ ที่เราไม่ได้นั่งรถคันนั้นกับนายอีก...
แล้วกี่ปีแล้วน้า ที่เราไปกระบี่ด้วยกัน
ไม่ว่าเมื่อไร กระบี่ ยังเป็นที่ๆสวยงามในความคิดเราเสมอ...
ถึงแม้เราจะไปกันเป็นสิบ แต่ทำไมมือที่ดึงเราขึ้นจากเรือลำเล็กๆต้องเป็นนายทุกทีล่ะ?......
ลูกอมสีเขียว ก็ยังคงหวานหอมอยู่เสมอนะ
แม้มันจะไม่ใช่ลูกอมในห้องเรียนเหมือนเดิม...
แม้เราจะไม่ได้นั่งอยู่ด้วยกันแล้วก็ตาม....
ส่วนรอยยิ้มก่อนจากกัน เราก็ยังจำได้จนวันนี้...
ว่าไป เวลานี่ผ่านไปเร็วจริงๆ
ขอบคุณนะ ขอบคุณความรู้สึกดีๆ
ขอบคุณจริงๆ
ปล. แต่งงานเมื่อไร อย่าลืมเรียกเรานะ
ปล2. หวังว่าจะได้เห็นนายในงานของเราด้วยเช่นกัน.... ^___________^
-------------------------------------------------------------------------------------------------
สวัสดีค่ะ เผื่อว่าจะมีใครผ่านมาอ่าน
เป็นการเขียนBlog ครั้งแรก เป็นวันแรกที่ยาวนานเพราะร่างอยู่นานมาก 555
แต่เป็นเรื่องแรกที่อยากเขียนจริงๆ
ขอบคุณblogดีๆของเพื่อนๆในนี้ ที่ทำให้ได้ข้อคิดดีๆ แล้วก็รอยยิ้มดีๆเสมอ
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะค่า ^____^